Federer lachend naar finale
Zojuist werd Jo-Wilfried Tsonga door Roger Federer op Air France vlucht 213 van Melbourne naar vliegveld Charles de Gaulle gezet. Over dit potje halve-finale tennis kan ik kort zijn. Federer won en Tsonga verloor. Mij heeft de wedstrijd nauwelijks kunnen boeien, op spaarzame momenten van hoogstaand tennis na. Federer hoefde niet, Tsonga kon niet. End of story.
Gek genoeg zal deze anderhalf uur durende sessie mij nog lang bijblijven en wel hierom; het interview op het centercourt na de match. Voormalig toptennisser Jim Courier, je weet wel, die geen racket gebruikte maar een baseballknuppel, stelde de vragen. Heel gewone vragen zoals ‘hoe ging het?’ en ‘wat denk je van je komende 22ste (!) GrandSlam-finale tegen de Brit Andy Murray?’ En ‘train je anders nu je kinderen hebt?’ Hier begon het grote vermaak voor de volle Rod Laver Arena en de miljoenen televisiekijkers. Want Roger werd ineens grappig. Hij werd zelfs leuk, humoristisch, ontspannen. Hij reageerde op een manier die we niet van hem, nee eigenlijk van geen enkele humorloze, suffe en doodsaaie Zwitser gewend zijn. Hij maakte grapjes over de trainingsarbeid die hij slechts zittend op de bank met zijn tweeling verricht. Flesjes geven, luiertjes verschonen. Niks urenlang op de baan staan. ‘Jij was een groot voorbeeld’, zei Roger lachend tegen Jimbo. Over de laatste horde naar wéér een titel grapte hij: ‘Andy heeft pas echt druk op z’n schouders, na wat is het, 150.000 jaar geen titel voor een Brit. Het hele Britse volk smacht ernaar en hij is dé man’. En met respect: ‘Dat wordt een heftige wedstrijd, hij serveert, ik volley, hij speelt een passing, ik een backhandreturn en loop op, hij lobt, ik speel op z’n benen…’.
Geweldig, deze Federer-show. Hopelijk heb jij het ook gezien en gehoord. En net zo genoten als ik. Want de magie die ik zo node miste in deze halve eindstrijd werd meer dan gecompenseerd door Roger en Jim. En overigens niet voor het eerst, ook een interview vorig jaar tussen deze heren was hilarisch. Mooi koppeltje dus, moeten ze vaker doen.
Weet je, het is lastig om het te beschrijven. Dus mocht je ergens tijd over hebben, zeg zo’n kleine twee uur, kijk die wedstrijd terug en pas daarna het interview. Het is echt essentieel het in die volgorde te doen, anders mis je de fun.
Veel plezier!
Hieronder het eerdere interview tussen beide heren om vast een beetje warm te lopen:
